بازسازی اقتصاد ایران و پرداختن به چالش‌های عمیق و ریشه‌دار آن، تنها با مجموعه‌ای از سیاست‌های کوتاه‌مدت و بلندمدت امکان‌پذیر نیست، بلکه نیازمندِ نهادهای قدرتمند، فراگیر و شفاف است.

مواد سمی موجود انواع خوراکی‌ها می‌توانند به صورت طبیعی یا مصنوعی وارد زنجیره غذایی انسان شوند. چگونه از ورود این سموم به بدن جلوگیری کنیم؟ این مواد معمولاً از چه منابعی نشأت می‌گیرند؟

ریزگردها یا همان ذرات معلق ریز در هوا به ‌ویژه در مناطق خشک و نیمه‌خشک ایران مانند استان‌های خوزستان، سیستان و بلوچستان، کرمانشاه و همچنین تهران و حتی به تازگی در استان‌های شمالی مانند مناطقی در استان مازندران یکی از معضلات جدی زیست ‌محیطی و بهداشتی در سال‌های اخیر به شمار می‌رود.

صنعت نفت ایران همواره نقشی کلیدی در تاریخ معاصر کشور ایفا کرده و سهم بسزایی در توسعه اقتصادی و جایگاه محوری ایران در بازارهای جهانی انرژی داشته و در دوران محمدرضا شاه پهلوی، ایران به یکی از قدرت‌های بزرگ انرژی تبدیل شد. در دوران حکومت شاه فقید، صنعت نفت به عنوان بنیان مدرنیزاسیون اقتصادی، استقلال سیاسی و تأثیرگذاری بین‌المللی مطرح گردید.

جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان یک تهدید سیستماتیک برای ثبات جهانی، از طریق ایدئولوژی انقلابی، حمایت از تروریسم، جاه‌طلبی‌های هسته‌ای و سرکوب داخلی، به عنوان یک کنشگر بی‌ثبات‌کننده در نظام بین‌الملل عمل می‌کند. با این ‌حال، بزرگترین امید برای تبدیل این نیروی مخرب به یک عامل صلح و پیشرفت، درون ایران نهفته است.

ریسک‌های صنعت انرژی در دوره گذار: ۱- آسیب‌پذیری‌های زنجیره تامین صادرات ۲- آسیب پذیری در برابر حملات سایبری و فیزیکی ۳- عدم توازن عرضه و تقاضا در داخل کشور ۴- تحریم ها و روابط بین‌الملل

ایران در نقطه‌ای حیاتی برای حرکت به سوی پایداری انرژی و محیط زیست قرار دارد. کشور با چالش‌های جدی کمبود انرژی، به ‌ویژه در فصل‌های اوج مصرف، مواجه است که عمدتاً ناشی از زیرساخت‌های قدیمی و ناکارآمد انرژی است. از سوی دیگر، ایران در میان بزرگترین تولیدکنندگان گازهای گلخانه‌ای (GHG) در جهان قرار دارد که میزان آن به دلیل وابستگی به سوخت‌های فسیلی برای تولید انرژی و فعالیت‌های صنعتی افزایش یافته است.

کشته شدن دانشجوی دانشگاه تهران امیرمحمد خالقی، اینبار برای فارغ التحصیلانی چون من، تنها تکرار یادآور مجموعه‌ی حوادث تلخ سیاسی دانشگاه تهران در دو دهه‌ی گذشته نیست. اینبار قتل این دانشجوی بی گناه، یادآور مجموعه‌ای از فقدان ساختارهای ضروری آموزش عالی در دانشگاه‌های ایران نیز هست که انتظار برآورده شدن آنها از نظام بیمارگونه‌ی جمهوری اسلامی بسیار بعید به نظر می‌رسد.

یکی از بخش‌های مهم «برنامه ۱۰۰ روز نخست دوران گذار» که پروژه ققنوس ایران در اواخر سال ۲۰۲۴ فشرده‌ای از آن را به انگلیسی و فارسی برای اطلاع همگان منتشر کرد، مربوط به پزشکی و بهداشت است که این روزها در ایران با مشکلات بسیار و حیاتی روبروست. چگونه می‌توان علاوه بر مشکلات موجود که کاهش و حل آنها قطعا به زمان نیاز دارد، برای مقابله با موارد پیش‌بینی‌نشده آمادگی داشت؟ موضوع محیط زیست که اساسا بنیاد فعالیت‌های انسانی و اجتماعی را تشکیل می‌دهد، در این ۱۰۰ روز چه جایگاهی دارد؟ خودِ تغییر و «دوران گذار» تا چه اندازه می‌تواند در بهبود سلامت روان جامعه که طی بیش از چهار دهه به شدت آسیب دیده ولی این روزها بیش از همیشه به آینده امیدوار است، نقش بازی کند؟

برای تنظیم «برنامه ۱۰۰ روز نخست دوران گذار» که پروژه ققنوس ایران در اواخر سال ۲۰۲۴ فشرده‌ای از آن را به انگلیسی و فارسی برای اطلاع همگان منتشر کرد، از چه روش‌هایی استفاده شده؟ خطرهای احتمالی در زمینه‌ی تدارکات یا لجستیک و مدیریت بر چه مبنایی طبقه‌بندی شده‌اند؟ در صورت تداخل یا تناقض برنامه‌های مدیریت ۱۰۰ روز نخست دوران گذار با آنچه یک دولت موقت عمدتا به عنوان نهادی سیاسی پیش می‌برد، با چه راهکارهایی می‌توان از تبدیل همین موضوع به یک بحران جلوگیری کرد؟ به عبارت دیگر، روند مدیریت دوران گذار را چگونه می‌توان مدیریت کرد؟!